Skala Barthel służy do oceny, w jakim stopniu pacjent radzi sobie z podstawowymi czynnościami dnia codziennego, czyli działaniami niezbędnymi do samodzielnego funkcjonowania. Ocenia się m.in. jedzenie, utrzymanie higieny osobistej, korzystanie z toalety, ubieranie, poruszanie się, przemieszczanie (transfery) oraz kontrolę potrzeb fizjologicznych. Im niższa punktacja, tym większa zależność pacjenta od pomocy otoczenia.
Wynik 11 punktów jest wynikiem bardzo niskim, co w praktyce oznacza, że osoba chora ma istotne trudności w większości obszarów samoopieki i wymaga wsparcia innych osób. Dla opiekuna medycznego przekłada się to na konieczność zaplanowania realnej, częstej pomocy (a czasem wyręczania) w ADL, zapewnienia bezpieczeństwa podczas przemieszczania oraz stałego monitorowania ryzyka (np. upadku, zaniechania higieny, odwodnienia).
- Stwierdzenie "może funkcjonować samodzielnie przy niewielkiej pomocy innych" nie pasuje do tak niskiej punktacji, bo sugeruje jedynie drobne ograniczenia.
- Stwierdzenie "wymaga stałego wsparcia, ale jest zdolna do samoopieki" jest wewnętrznie nieprecyzyjne: przy bardzo niskim wyniku pacjent zwykle nie realizuje samoopieki w wystarczającym zakresie i potrzebuje pomocy w kluczowych czynnościach.
- Stwierdzenie "jest samodzielna i zdolna do samoopieki" odpowiadałoby wysokiej punktacji, a nie wynikowi 11 punktów.
Wskazówka egzaminacyjna: przy interpretacji skali zawsze myśl funkcjonalnie — zadaj sobie pytanie, czy pacjent jest w stanie sam wykonać większość ADL bez pomocy. Przy niskich wynikach prawidłowy wybór to odpowiedź mówiąca o zależności i potrzebie pomocy innych osób.
