Próba wodna (zwilżenie i przetarcie pędzlem) jest jednym z najprostszych sposobów wstępnego rozpoznania starej powłoki malarskiej przed pracami renowatorskimi. Jej sens polega na sprawdzeniu, czy spoiwo w warstwie farby reaguje na wodę.
Odpowiedź "klejową" jest właściwa, ponieważ farby klejowe mają spoiwo o charakterze wodnorozpuszczalnym. Po zwilżeniu wodą powłoka mięknie, a następnie daje się łatwo rozmazać lub zmyć podczas szczotkowania/pędzlowania. W praktyce często widać też, że woda szybko się brudzi, a na narzędziu zostaje "rozpuszczona" farba.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisanego objawu:
- "cementową" – powłoki mineralne oparte na spoiwach hydraulicznych nie powinny po krótkim namoczeniu po prostu się zmywać; typowe są raczej pylenie, kredowanie lub kruszenie, a nie łatwe rozpuszczenie wodą.
- "dyspersyjną" – farby dyspersyjne po wyschnięciu tworzą film, który zwykle nie rozpuszcza się ponownie w wodzie; mogą się brudzić lub matowieć, ale sama warstwa nie powinna przechodzić na pędzel jak po "rozpuszczeniu".
- "olejną" – farby olejne cechują się dobrą odpornością na wodę; nawilżenie i przetarcie pędzlem nie powoduje ich zmycia, a ewentualne problemy dotyczą raczej przyczepności do podłoża lub spękań.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach kluczowe jest skojarzenie zmywania wodą z wodną rozpuszczalnością spoiwa. To prowadzi właśnie do farby klejowej, która jest szczególnie wrażliwa na ponowne zwilżenie.
