W sortowni, podczas ręcznego dzielenia listów nierejestrowanych, pracownik może zauważyć, że przesyłka jest opłacona zbyt nisko (niedopłata). W praktyce operacyjnej kluczowe jest, aby taka przesyłka była jednoznacznie rozpoznawalna na dalszych etapach obiegu, a jednocześnie by nie wprowadzać zbędnych pętli logistycznych.
Dlatego poprawne postępowanie polega na oznaczeniu przesyłki (w tym przypadku przez umieszczenie litery T w polu znaczkowym) oraz skierowaniu jej do doręczenia. Takie oznaczenie działa jak sygnał informacyjny: przesyłka nie jest "zatrzymywana" w sortowni, tylko trafia dalej, gdzie możliwe jest pobranie brakującej opłaty od adresata zgodnie z przyjętym sposobem rozliczeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "kieruje przesyłkę do placówki nadania." – to rozwiązanie generowałoby dodatkowy obieg i opóźnienia. Sortownia nie cofa standardowo przesyłek do wcześniejszego etapu tylko po to, by skorygować opłatę.
- "dokleja znaczek pocztowy w brakującej wysokości." – pracownik sortowni nie uzupełnia frankatury w imieniu nadawcy. Brakująca opłata jest rozliczana procedurą dopłaty, a nie przez fizyczne "dopłacanie" znaczkiem w sortowni.
- "zwraca list do nadawcy." – zwrot do nadawcy jest typowy dla przypadków niedoręczalności (np. problem z adresem) albo innych przyczyn, a nie jako automatyczna reakcja sortowni na samą niedopłatę.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o niedopłacie odróżniaj oznaczenie i przekazanie do dalszej obsługi od sytuacji niedoręczalności, które skutkują zwrotem.
