KWALIFIKACJA MOT3 - STYCZEŃ 2025

PYTANIE NR 7.
Jeżeli przedmiot wykonany jest z dwóch różnych metali stykających się ze sobą, to w miejscu ich styku może powstać korozja
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Styk dwóch różnych metali może tworzyć parę galwaniczną.
W obecności elektrolitu (np. wilgoci lub soli) powstaje ogniwo, w którym jeden metal staje się anodą i ulega szybszemu roztwarzaniu. To typowy mechanizm korozji elektrochemicznej, a nie wżerowej czy międzykrystalicznej.

Pełne wyjaśnienie:

Gdy dwa różne metale stykają się ze sobą, a środowisko dostarcza przewodzącej warstwy (wilgoć, woda z solą, kondensat), układ może zachowywać się jak ogniwo galwaniczne. Różnica potencjałów elektrochemicznych metali powoduje przepływ ładunku: metal mniej szlachetny staje się anodą i ulega przyspieszonemu rozpuszczaniu, a metal bardziej szlachetny pełni rolę katody. Taki mechanizm to korozja elektrochemiczna (często nazywana też kontaktową/galwaniczną).

Dlaczego pozostałe określenia nie pasują do opisanego warunku?

  • "Powierzchniowa" opisuje raczej wygląd/rozległość zniszczeń na powierzchni, ale nie tłumaczy kluczowej przyczyny wynikającej z kontaktu dwóch metali i utworzenia ogniwa.
  • "Wżerowa" dotyczy lokalnych, punktowych ubytków (wżerów), które mogą występować w różnych warunkach (np. w chlorkach), ale samo stwierdzenie "dwa różne metale w styku" wskazuje przede wszystkim na mechanizm galwaniczny, a nie na geometrię ubytku.
  • "Międzykrystaliczna" zachodzi wzdłuż granic ziaren w materiale (związana ze strukturą i np. podatnością po obróbce), a nie jest bezpośrednim skutkiem połączenia dwóch różnych metali.

W praktyce napraw powłok lakierniczych taka korozja bywa widoczna w okolicy połączeń elementów z różnych stopów, łączników, nitów czy śrub. Ogranicza się ją m.in. przez separację materiałów (przekładki, podkłady, uszczelnienia), właściwe przygotowanie podłoża oraz zastosowanie warstw izolujących, aby utrudnić powstanie i działanie ogniwa.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Korozja elektrochemiczna to niszczenie metalu zachodzące w układzie anoda–katoda w obecności elektrolitu (np. wilgoci). Na anodzie metal przechodzi do roztworu jako jony, a na katodzie zachodzą reakcje redukcji. To najczęstszy mechanizm korozji w warunkach atmosferycznych.
Dwa różne metale mają różne potencjały elektrochemiczne. Po zetknięciu i przy obecności elektrolitu tworzą ogniwo galwaniczne: metal mniej szlachetny staje się anodą i koroduje szybciej, a metal bardziej szlachetny jest katodą. Dlatego korozja często koncentruje się przy styku.
Para galwaniczna to układ dwóch połączonych elektrycznie metali o różnych potencjałach, pracujących w jednym elektrolicie. Powstaje np. gdy śruba z innego metalu styka się z blachą, a wilgoć tworzy warstwę przewodzącą. Skutkiem jest przyspieszona korozja metalu-anody.
Wżerowa daje punktowe, głębokie ubytki (wżery) nawet bez kontaktu z innym metalem, często w środowisku chlorków. Galwaniczna pojawia się typowo w pobliżu połączenia dwóch różnych metali i zależy od ich zestawienia oraz obecności elektrolitu. W diagnostyce kluczowy jest układ materiałów i miejsce uszkodzeń.
Zwykle nie bezpośrednio. Korozja międzykrystaliczna rozwija się wzdłuż granic ziaren wewnątrz jednego materiału i zależy od jego struktury, składu oraz historii obróbki. Sam fakt połączenia dwóch różnych metali wskazuje raczej na ryzyko korozji elektrochemicznej (galwanicznej).
Potrzebne są: dwa różne metale (różnica potencjałów), ich kontakt elektryczny oraz elektrolit (np. wilgoć, woda z solą). Bez elektrolitu reakcje są mocno ograniczone, a bez połączenia elektrycznego nie powstaje obwód ogniwa. W praktyce wystarczy kondensacja lub zasolenie po zimie.
Najczęściej stosuje się separację materiałów (przekładki, podkładki izolujące), uszczelnienie złącza, dokładne osuszenie i odtłuszczenie oraz warstwy izolujące w systemie powłokowym (np. odpowiedni podkład). Celem jest przerwanie kontaktu elektrycznego albo ograniczenie dostępu elektrolitu pod powłokę.
Roztwór soli działa jak dobry elektrolit: zwiększa przewodnictwo i przyspiesza reakcje elektrochemiczne. W połączeniach dwóch metali ułatwia pracę ogniwa galwanicznego, przez co metal będący anodą ulega szybszej degradacji. Dlatego po sezonie zimowym częściej obserwuje się ogniska korozji przy łącznikach.
Często są to okolice śrub, nitów, łączeń blach z różnymi elementami (np. wzmocnienia, uchwyty), a także miejsca napraw, gdzie zestawiono inne materiały niż fabrycznie. Ryzyko rośnie tam, gdzie długo utrzymuje się wilgoć: progi, nadkola, krawędzie i zakładki blach.
Ucz się przez warunki brzegowe: styk dwóch metali + elektrolit kojarz z korozją elektrochemiczną/galwaniczną, punktowe dziury z wżerową, a granice ziaren z międzykrystaliczną. Warto ćwiczyć rozpoznawanie po opisie sytuacji, nie po samym wyglądzie ubytku.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 60% zdających egzamin. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Styk dwóch różnych metali może tworzyć parę galwaniczną.W obecności elektrolitu (np. wilgoci lub soli) powstaje ogniwo, w którym jeden metal staje się anodą i ulega szybszemu roztwarzaniu."

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Korozja galwaniczna" — https://pl.wikipedia.org/wiki/Korozja_galwaniczna (dostęp: 2026-02-27)
  • Wikipedia (PL): "Korozja" — sekcja o korozji elektrochemicznej — https://pl.wikipedia.org/wiki/Korozja (dostęp: 2026-02-27)
  • Encyclopaedia Britannica: "Corrosion" — omówienie mechanizmów elektrochemicznych — https://www.britannica.com/science/corrosion (dostęp: 2026-02-27)

Materiały:

  • Materiały szkoleniowe z podstaw korozji metali (ogniwa galwaniczne, szeregi elektrochemiczne)
  • Podręczniki technologii lakierniczych omawiające przygotowanie podłoża i przyczyny odspojeń/wykwitów
  • Karty techniczne systemów antykorozyjnych i podkładów izolujących

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego