Typ pracy mięśnia rozpoznaje się po tym, co dzieje się z jego długością w czasie czynnego napięcia (aktywacji). Kluczowe jest porównanie siły wytwarzanej przez mięsień z siłą zewnętrzną działającą na segment ciała.
Praca ekscentryczna zachodzi wtedy, gdy mięsień jest aktywny (napina się), ale mimo to wydłuża się — czyli jego przyczepy oddalają się od siebie. Dzieje się tak, gdy obciążenie lub siła zewnętrzna "wygrywa" z siłą mięśnia, a mięsień pełni rolę kontrolującego hamulca. Przykładem jest kontrolowane opuszczanie ciężaru: mięsień nadal pracuje, ale pozwala na wydłużanie pod kontrolą.
Odpowiedź "koncentryczny" jest nieprawidłowa, bo praca koncentryczna oznacza skracanie mięśnia podczas napięcia: przyczepy zbliżają się do siebie, a mięsień "pokonuje" opór i wykonuje ruch w kierunku skrócenia.
Odpowiedź "izometryczny" nie pasuje, ponieważ w izometrii mięsień wytwarza napięcie, ale jego długość nie zmienia się — przyczepy pozostają w tej samej odległości. To typowe np. przy utrzymaniu ciężaru w bezruchu.
Odpowiedź "statyczny" w tym kontekście jest traktowana jako synonim izometrycznego, czyli również oznacza brak zmiany długości mięśnia. Skoro w pytaniu przyczepy się oddalają, nie jest to praca statyczna.
Dla praktyki masażysty rozróżnienie jest ważne, bo wysiłek ekscentryczny częściej wiąże się z mikrouszkodzeniami włókien i opóźnioną bolesnością mięśni (DOMS). Po takiej pracy tkanki mogą być bardziej tkliwe, a dobór intensywności technik powinien być ostrożny.
