W wąskim kanale, przy zbyt małej odległości od jednego brzegu, pojawia się efekt brzegowy (hydrodynamiczne oddziaływanie statku i brzegu). Struga opływu i rozkład ciśnień po stronie bliższego brzegu powodują dwa charakterystyczne objawy jednocześnie: dziób jest odpychany od brzegu, a rufa jest przyciągana (zasysana) do brzegu. To groźne, bo może prowadzić do "przyklejenia" rufy, utraty osi kanału i kontaktu z brzegiem.
Najbardziej właściwą reakcją jest zmniejszenie obrotów śruby oraz wychylenie steru w kierunku brzegu. Redukcja obrotów ogranicza prędkość strugi i natężenie oddziaływań hydrodynamicznych, dzięki czemu efekt zasysania rufy słabnie. Wychylenie steru w stronę brzegu powoduje, że strumień zaśrubowy oddziałuje na płetwę sterową tak, aby wytworzyć siłę boczną odpychającą rufę od brzegu i stabilizującą położenie statku w torze.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów manewrowych:
- Zwiększenie obrotów śruby zwykle nasila oddziaływania hydrodynamiczne w ciasnym przejściu, co może pogłębić przyciąganie rufy i pogorszyć sytuację.
- Ustawienie steru w położeniu zerowym oznacza brak aktywnej korekty; przy trwającym oddziaływaniu brzegu statek nadal będzie "wpychany" w niekorzystne położenie.
- Wychylenie steru na brzeg przeciwny w opisanej konfiguracji może działać w złym kierunku: zamiast odeprzeć rufę od bliższego brzegu, może utrudnić wyjście z niebezpiecznej strefy.
W praktyce należy także dążyć do powrotu w oś kanału i unikać długotrwałego utrzymywania zbyt małej odległości od brzegu, pamiętając, że im większa prędkość w wąskim przekroju, tym silniejsze mogą być niepożądane efekty.
