U części pacjentów występuje problem z niezależnym sterowaniem akomodacją i konwergencją. W praktyce oznacza to, że próba zwiększenia ostrości (akomodacja) automatycznie "pociąga" za sobą nadmierne zbieganie oczu (konwergencja) albo odwrotnie: zmiana ustawienia oczu wpływa na akomodację. W terapii ortoptycznej dąży się wtedy do tego, aby pacjent potrafił rozłączyć (zdysocjować) te dwa sprzężone mechanizmy i świadomie je kontrolować.
W tym celu stosuje się ćwiczenia w warunkach kontrolowanego rozdzielenia bodźców dla obu oczu, tak aby można było osobno wpływać na reakcję obuoczną (konwergencję/fuzję) i na reakcję ostrości (akomodację). Narzędziem, które klasycznie wykorzystuje się do takich zadań, jest diploskop – umożliwia on prezentowanie bodźców w sposób wspierający trening widzenia obuocznego, w tym ćwiczenia wymagające kontroli ustawienia oczu przy celowym rozdzieleniu obrazów.
Pozostałe propozycje nie pasują do wskazanego celu ćwiczeń:
- Stymulator CAM kojarzony jest z innym typem stymulacji/treningu i nie jest typowym narzędziem do ćwiczeń ukierunkowanych na rozdzielanie akomodacji od konwergencji.
- Lokalizator dźwiękowy dotyczy bodźców słuchowych, więc nie jest właściwą pomocą do terapii zależności akomodacyjno‑konwergencyjnych, które są mechanizmami wzrokowo‑okoruchowymi.
- Centrofor może być wykorzystywany w pracy nad widzeniem obuocznym i ustawieniem oczu, ale w kontekście pytania kluczowe jest narzędzie ukierunkowane na ćwiczenia dysocjacji akomodacji i konwergencji, co odpowiada zastosowaniu diploskopu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o terapię zawsze łącz deficyt (co jest zaburzone) z mechanizmem ćwiczenia (co ćwiczenie ma wymusić) i dopiero na końcu dobierz narzędzie (które daje potrzebne warunki bodźcowe).
