Wskaźnik dostępności ma pokazać, jaką część planowanego czasu linia technologiczna była faktycznie gotowa do pracy. W treści podano 30 dni roboczych (czas planowany) oraz 6 dni postoju spowodowanego awariami (czas niedostępności).
Najprostszy sposób liczenia dostępności w takim ujęciu to:
dostępność = (czas planowany − przestój) / czas planowany
Podstawiamy dane:
- czas planowany = 30 dni
- przestój = 6 dni
- czas dostępny = 30 − 6 = 24 dni
Zatem:
24/30 = 0,8 = 80%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 25% mogłoby wynikać z błędnego dzielenia 6/24 (przestój przez czas dostępny), co nie jest standardową definicją dostępności w tym zadaniu.
- 20% to w praktyce udział przestoju w czasie planowanym (6/30 = 0,2 = 20%), czyli niedostępność, a nie dostępność. Częsty błąd polega na tym, że ktoś liczy poprawnie ułamek, ale przypisuje mu złą nazwę.
- 120% jest niemożliwe w typowym rozumieniu dostępności liczonej jako część czasu planowanego, bo taki wskaźnik nie powinien przekraczać 100%.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy liczysz "czas bez przestoju" (to zwykle dostępność), czy "czas przestoju" (to zwykle niedostępność). Jeśli wyszło Ci np. 20%, zapytaj siebie, czy to nie jest przypadkiem brak dostępności i czy nie trzeba zrobić dopełnienia do 100%.
