Próba Proctora służy do określenia zależności między wilgotnością gruntu a możliwą do uzyskania gęstością (zagęszczeniem) przy określonej energii zagęszczania. Z krzywej Proctora wyznacza się wilgotność optymalną – taką, przy której (dla danych warunków próby) uzyskuje się najwyższą gęstość objętościową suchego szkieletu gruntu.
W zadaniu podano: wilgotność optymalna 11,5% oraz wilgotność naturalna 12%. Oznacza to, że grunt w stanie naturalnym jest zbyt wilgotny w stosunku do optimum. W praktyce robót ziemnych (np. przy wykonywaniu nasypu) dąży się do tego, aby wilgotność gruntu była możliwie bliska wilgotności optymalnej, ponieważ wtedy najłatwiej osiągnąć wymagane zagęszczenie i stabilność warstwy.
Dlatego właściwe postępowanie to osuszenie gruntu (np. przez rozścielenie cieńszą warstwą, pozostawienie do przesuszenia, mieszanie/napowietrzanie jako metoda wspomagająca odparowanie – zależnie od technologii i warunków). Samo "nawodnienie" zwiększyłoby wilgotność jeszcze bardziej, oddalając grunt od optimum i pogarszając możliwość efektywnego zagęszczenia.
- Odpowiedź "nawodnić." jest niepoprawna, bo dotyczy sytuacji odwrotnej: gdy wilgotność naturalna jest niższa od optymalnej.
- Odpowiedź "napowietrzyć." bywa działaniem pomocniczym przy osuszaniu, ale jako samodzielna odpowiedź jest zbyt nieprecyzyjna – celem jest doprowadzenie do właściwej wilgotności, czyli wprost osuszyć.
- Odpowiedź "ustabilizować." dotyczy innych zabiegów (np. poprawy właściwości gruntu spoiwem), a nie wynika bezpośrednio z informacji o przekroczeniu wilgotności optymalnej.
Klucz na egzaminie: porównaj wilgotność naturalną z optymalną. Jeśli naturalna jest większa – zwykle trzeba usunąć nadmiar wody. Jeśli mniejsza – dodać wodę.
