W zadaniach dotyczących instalacji solarnych często rozróżnia się:
- sprawność kolektora (tu oznaczoną jako η0,05) – jest to liczba bezwymiarowa z przedziału 0–1, opisująca, jaka część promieniowania użytecznego może zostać zamieniona na ciepło w danych warunkach,
- solarny stopień pokrycia SF – informuje, jaką część rocznego zapotrzebowania (np. na c.w.u.) pokrywa energia z instalacji solarnej.
Zależność "według rysunku" w takich zadaniach sprowadza się zwykle do prostego powiązania liniowego: roczna (uśredniona) sprawność instalacji jest proporcjonalna do sprawności kolektora i do tego, w jakim stopniu system faktycznie pokrywa zapotrzebowanie, czyli do SF.
Najważniejszy krok rachunkowy to poprawne użycie procentów:
- SF = 60% = 0,60 (nie 60).
Następnie wykonuje się mnożenie współczynników:
ηAni = 0,66 · 0,60 = 0,396
Po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku otrzymujemy 0,39. To odpowiada sytuacji, w której średnio w skali roku efektywność instalacji (w sensie przyjętym w rysunku) jest mniejsza od samej sprawności kolektora, bo instalacja nie pokrywa 100% potrzeb.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- 0,35 najczęściej wynika z błędu rachunkowego albo zbyt agresywnego zaokrąglania w trakcie obliczeń.
- 0,45 sugeruje pominięcie SF lub zastosowanie innej operacji (np. dodawania), co nie odpowiada typowej interpretacji stopnia pokrycia jako mnożnika udziału.
- 0,50 może wynikać z intuicyjnego "uśrednienia" wartości zamiast obliczenia zależności z rysunku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy SF podano w procentach i zamień go na ułamek dziesiętny przed podstawieniem do wzoru.