W projektowaniu zieleni parkowej dobór sposobu sadzenia (soliter, grupa, żywopłot, roślina okrywowa) powinien wynikać z funkcji kompozycyjnej i cech rośliny. Jodła koreańska jest ceniona przede wszystkim za walory ozdobne i efekt dekoracyjny, dlatego najczęściej pełni rolę akcentu w założeniu.
Odpowiedź "jako roślina soliterowa" jest trafna, ponieważ soliter (pojedynczy egzemplarz) eksponuje pokrój i detale rośliny. W parku pozwala to czytelnie zbudować punkt przyciągający wzrok, np. na tle trawnika, w sąsiedztwie wejścia do wnętrza krajobrazowego lub w pobliżu elementów małej architektury.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe w typowym ujęciu egzaminacyjnym:
- "w luźnych grupach" bywa stosowane dla wielu drzew i krzewów, ale osłabia efekt "pokazowy" pojedynczego okazu, który ma być wyraźnym akcentem. To częsty wybór intuicyjny, bo "park" kojarzy się z grupami drzew.
- "w formie strzyżonego żywopłotu" odnosi się do roślin dobrze znoszących regularne cięcie formujące i wykorzystywanych do tworzenia ścian zieleni. Ta odpowiedź sprawdza raczej znajomość idei żywopłotu niż dopasowanie jej do roli ozdobnego iglaka jako akcentu.
- "jako roślina okrywowa na skarpy" dotyczy niskich, płożących lub silnie rozrastających się roślin stabilizujących podłoże. To inna funkcja niż ekspozycja solitera i zwykle wymaga odmiennego typu roślin.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się skrajnie różne funkcje (akcent, żywopłot, okrywa skarp), warto najpierw ustalić, czy pytanie dotyczy ekspozycji walorów dekoracyjnych (wtedy często wygrywa soliter) czy funkcji użytkowej (żywopłot/okrywa).
