Justowanie w typografii i DTP oznacza taki sposób wyrównania akapitu, aby tekst tworzył równą krawędź przy marginesach (najczęściej jednocześnie z lewej i z prawej strony). W praktyce program składu "rozprowadza" tekst w wierszu, regulując odstępy (np. między wyrazami, a czasem także między literami), tak aby wiersze kończyły się na tej samej linii przy prawym marginesie.
Dlatego odpowiedź "wyrównania tekstu względem marginesów." oddaje istotę pojęcia: celem jest uzyskanie równego, "blokowego" brzegu kolumny tekstu, co bywa pożądane w publikacjach wielokolumnowych (broszury, katalogi, gazetki).
Pozostałe propozycje nie opisują justowania:
- "dopasowania czcionki do funkcji estetycznej tekstu." – dobór fontu (krój, odmiana, wielkość) to osobny obszar typografii; justowanie nie wybiera czcionki, tylko ustawia wyrównanie akapitu.
- "zestawiania tekstu z innymi elementami w publikacji." – to dotyczy kompozycji/layoutu (relacji tekst–grafika, siatka modułowa, kolumny), a nie samego mechanizmu wyrównywania wierszy w akapicie.
- "zachowania jednakowej odległości między wierszami." – to definicja interlinii (leadingu). Justowanie działa w poziomie (w obrębie wiersza), a nie w pionie (odstępy między wierszami).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "justowanie", szukaj odpowiedzi o wyrównaniu do marginesów i równych krawędziach kolumny, a nie o czcionce czy interlinii.
