Karty stereogramowe są pomocami wykorzystywanymi w ortoptyce do pracy nad funkcjami obuocznymi, zwłaszcza nad elementami prowadzącymi do stereopsji (widzenia przestrzennego) oraz kontrolą fuzji w zadaniach wymagających współpracy obu oczu.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "brak obuocznego widzenia"?
Jeżeli pacjent nie ma widzenia obuocznego, to bodźce z obu oczu nie są łączone w jedną percepcję. W takiej sytuacji zadania stereogramowe, które z założenia opierają się na współdziałaniu obu oczu, nie mogą być wykonane w sposób ukierunkowany na cel terapeutyczny. Ćwiczenie nie będzie trenowało stereopsji ani fuzji, bo brakuje podstawowego mechanizmu sensorycznego, na którym stereogramy "pracują".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "zez od drugiego roku życia" – sam fakt występowania zeza (ani jego czas pojawienia się podany w odpowiedzi) nie przesądza automatycznie o zakazie użycia stereogramów. O kwalifikacji decyduje przede wszystkim aktualny stan funkcji obuocznych (np. obecność/zakres fuzji, supresja, możliwości kontroli ustawienia oczu), a nie wyłącznie informacja "od kiedy".
- "dwojenie fizjologiczne" – dwojenie fizjologiczne jest zjawiskiem wynikającym z prawidłowego widzenia obuocznego (poza obszarem fuzji). Nie jest samo w sobie przeciwwskazaniem do pracy z bodźcami obuocznymi; ważniejsze jest rozróżnienie go od dwojenia patologicznego i właściwe prowadzenie zadania.
- "fuzja z odpowiednim zakresem" – obecność fuzji z dobrym zakresem jest raczej czynnikiem sprzyjającym wykonywaniu ćwiczeń na stereogramach, bo wskazuje na zdolność łączenia obrazów z obu oczu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór pomocy ortoptycznych najpierw sprawdź, czy metoda wymaga obuoczności/fuzji. Jeśli warunek wstępny nie jest spełniony, narzędzie zwykle nie zadziała lub nie będzie miało sensu terapeutycznego.
