W badaniu ostrości wzroku (także z użyciem kart/tabl. w metodzie PL) kluczowe jest takie podanie bodźca, aby zminimalizować zniekształcenie wyniku wynikające z zaburzeń fiksacji i mimowolnych ruchów gałek ocznych.
Oczopląs to rytmiczne, mimowolne ruchy oczu. Jeśli jest horyzontalny, dominują ruchy w osi lewo–prawo. W takiej sytuacji ustawienie kart pionowo pomaga ograniczyć wpływ poziomnego "przemieszczania" się obrazu bodźca względem siatkówki i ułatwia pacjentowi uzyskanie stabilniejszej percepcji podczas prezentacji elementów testu. Dzięki temu wynik badania jest bardziej miarodajny.
Odpowiedzi dotyczące zeza (skośnego lub ku górze) są typowymi dystraktorami: zez dotyczy ustawienia osi widzenia i współpracy obuocznej, ale sam w sobie nie opisuje kierunkowych, rytmicznych ruchów, które bezpośrednio wymuszają zmianę orientacji prezentowanych kart w taki sposób jak oczopląs. Z kolei przy oczopląsie pionowym dominują ruchy góra–dół, więc logika dostosowania orientacji bodźca byłaby inna niż w przypadku oczopląsu poziomego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: najpierw rozpoznaj dominujący kierunek ruchów w oczopląsie, potem dobierz sposób prezentacji bodźca tak, by jak najmniej "przesuwał się" on w tej samej osi. To zmniejsza ryzyko zaniżenia ostrości wzroku wynikającego z samej techniki badania.
