W projektowaniu layoutu publikacji (zwłaszcza skład książkowy, katalogi, czasopisma) marginesy ustala się nie tylko "geometrycznie", ale także w odniesieniu do tego, jak publikacja będzie czytana i oprawiana. Dlatego podstawowy podział to:
- margines wewnętrzny – po stronie grzbietu (miejsce łączenia stron w oprawie). Zwykle wymaga większej rezerwy, aby tekst i elementy graficzne nie zostały "zjedzone" przez klejenie, szycie lub spiralę.
- margines zewnętrzny – po stronie krawędzi zewnętrznej (przeciwnej do grzbietu). Wpływa na komfort czytania i estetykę kolumny.
Odpowiedź "Marginesy wewnętrzne i zewnętrzne" jest poprawna, bo ten podział ma sens niezależnie od tego, czy strona jest parzysta czy nieparzysta: zawsze istnieje strona przy grzbiecie oraz strona zewnętrzna.
Pozostałe propozycje są mylące w kontekście składu publikacji:
- "Marginesy górne i dolne" opisują położenie na osi pionowej, ale nie rozwiązują problemu grzbietu i oprawy.
- "Marginesy lewe i prawe" bywają użyteczne w dokumentach jednostronnych, jednak w druku dwustronnym "lewy/prawy" nie jest stały (zmienia się na stronach parzystych i nieparzystych), a kluczowa pozostaje relacja do grzbietu.
- "Marginesy poziome i pionowe" to zbyt ogólny, niebranżowy skrót myślowy; w typografii i DTP stosuje się nazwy odpowiadające funkcji marginesu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "publikacja" i "layout", myśl w kategoriach druku dwustronnego i oprawy. Wtedy naturalnie pojawiają się pojęcia: grzbiet, margines wewnętrzny i margines zewnętrzny.
