Kieliszek przeznaczony do koniaku (często nazywany "koniakówką" lub snifterem) ma charakterystyczną budowę: dużą, pękatą czaszę oraz krótką nóżkę. Taki kształt nie jest przypadkowy.
- Aromat: szeroka czasza zwiększa powierzchnię parowania i ułatwia uwalnianie aromatów, a zwężenie przy wylocie pomaga je "skupić" w nosie.
- Temperatura: krótka nóżka i sposób trzymania umożliwiają delikatne ogrzanie kieliszka dłonią, co wspiera odczuwanie bukietu (bez gwałtownego podgrzewania).
- Serwis: w obsłudze kelnerskiej dobór szkła jest elementem jakości usługi – gość oczekuje naczynia typowego dla danego trunku.
Odpowiedź "A" jest poprawna, bo na rysunku przedstawia kieliszek o cechach typowych dla koniaku: pękata czasza i krótka nóżka.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ odpowiadają innym typom szkła: mogą mieć dłuższą nóżkę (częstsze dla win), węższą czaszę lub formę tulipana (częściej dla niektórych destylatów degustacyjnych), albo całkiem małą pojemność i brak czaszy sprzyjającej aromatom (np. kieliszki typu shot). Typowym błędem na egzaminie jest sugerowanie się samą "elegancją" lub wielkością kieliszka zamiast analizą proporcji czaszy do nóżki oraz funkcji naczynia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz rysunek szkła, szukaj funkcji wynikającej z kształtu (aromat, temperatura, sposób trzymania), a dopiero potem przypisz przeznaczenie.
