Zgodnie z przytoczonym fragmentem ustawy (art. 13 ust. 1) przerwa na odpoczynek jest powiązana z czasem pracy, a nie wyłącznie z czasem prowadzenia pojazdu. Do czasu pracy wlicza się zarówno jazdę, jak i inne czynności, np. załadunek i rozładunek.
Krok 1: wyznacz moment osiągnięcia 6 kolejnych godzin pracy.
W podanej kolejności kierowca wykonał: załadunek 1 h, jazdę z ładunkiem 3 h, rozładunek 1,5 h. Razem daje to 1 + 3 + 1,5 = 5,5 h pracy. Następnie zaczyna jazdę bez ładunku. Do osiągnięcia 6 h brakuje mu 6,0 − 5,5 = 0,5 h. To oznacza, że najpóźniej po 0,5 h jazdy bez ładunku powinien rozpocząć przerwę (może ją też rozłożyć na części po 15 min w trakcie tych 6 h lub bezpośrednio po nich).
Krok 2: dobierz minimalny wymiar przerwy 30/45 min.
Ustawa różnicuje przerwę w zależności od dobowej liczby godzin pracy: gdy praca nie przekracza 9 h – co najmniej 30 min, a gdy wynosi więcej niż 9 h – co najmniej 45 min. W tym dniu kierowca ma łącznie: 1 h + 3 h + 1,5 h + 6 h = 11,5 h, czyli > 9 h. Minimalna przerwa musi więc wynieść 45 minut.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wskazanie "po 1,5 godzinie jazdy bez ładunku" przekracza limit 6 h pracy bez przerwy. Odpowiedzi z "30 minut" ignorują, że łączny dobowy czas pracy jest większy niż 9 h. Wariant "po zakończonej jeździe z ładunkiem" pomija fakt, że do 6 h pracy brakuje jeszcze 0,5 h, więc byłby to moment zbyt wczesny i z niewłaściwym wymiarem przerwy.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy pytanie dotyczy czasu pracy (wszystkie czynności) czy czasu prowadzenia (tylko jazda). Dopiero potem stosuj właściwy próg i licz przerwę.
