W przypadku klawiatur komputerowych nadruk wykonuje się na niewielkich elementach z tworzywa (klawiszach), które mają kształt przestrzenny, często są lekko wklęsłe lub wypukłe, a powierzchnia zadruku jest mała i wymaga powtarzalnej jakości. Tampondruk jest techniką szczególnie dobrze dopasowaną do takich zadań: farba jest przenoszona z formy (matrycy) na detal za pomocą elastycznego tamponu, który może dopasować się do krzywizn i lokalnych nierówności.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorszym wyborem w tym zastosowaniu?
- Offset jest techniką przeznaczoną przede wszystkim do podłoży płaskich (np. papier w arkuszach) i wymaga stabilnego kontaktu na całej powierzchni zadruku. Klawisze jako detale 3D nie są typowym podłożem do klasycznego offsetu.
- Fleksografia świetnie sprawdza się przy druku na materiałach wstęgowych (folie, etykiety, tektura falista), gdzie podłoże jest prowadzone w sposób ciągły. Nadruk na pojedynczych, małych detalach przestrzennych nie jest jej naturalnym obszarem zastosowań.
- Typografia (druk wypukły) również zakłada określony sposób docisku i zwykle pracę na płaskim podłożu. Przy elementach o złożonej geometrii utrzymanie równomiernego kontaktu i jakości nadruku byłoby problematyczne.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: gdy podłoże jest małe, twarde, z tworzywa i ma kształt 3D (przyciski, gałki, obudowy, długopisy), bardzo często właściwą odpowiedzią będzie tampondruk. Gdy podłoże jest arkuszowe i płaskie, częściej pojawia się offset; gdy wstęgowe i elastyczne, częściej fleksografia.
