Kleje dyspersyjne to wyroby, w których składnik wiążący (polimer) jest związany z fazą wodną. Jeżeli produkt występuje jako sucha mieszanka, przed użyciem przygotowuje się go przez rozrobienie wodą w ilości zalecanej przez producenta, tak aby uzyskać jednorodną konsystencję oraz powtarzalne parametry robocze (np. urabialność, lepkość, czas pracy).
Odpowiedź "w wodzie." jest poprawna, ponieważ woda jest typowym medium do przygotowania mieszanek/klejów wodnych i nie powoduje niekontrolowanej degradacji składników przeznaczonych do dyspersji. Dodatkowo jest to rozwiązanie najbezpieczniejsze i najczęściej przewidywane w technologii robót (łatwe dozowanie, mniejsze ryzyko pożaru i ekspozycji na opary).
Odpowiedzi z rozpuszczalnikami organicznymi są nieprawidłowe z kilku powodów:
- "w benzynie." – benzyna jest silnie lotna i łatwopalna; nie jest standardowym medium do rozrabiania wodnych klejów budowlanych i zwiększa zagrożenia BHP.
- "w rozpuszczalniku ftalowym." – taki rozpuszczalnik stosuje się do wybranych wyrobów rozpuszczalnikowych (np. niektórych farb/żywic), a nie do klejów opartych na dyspersji wodnej; może prowadzić do rozwarstwienia lub utraty parametrów.
- "w rozpuszczalniku nitrocelulozowym." – jest agresywny i przeznaczony do wyrobów nitro; użycie go przy klejach wodnych jest niezgodne z przeznaczeniem i może pogorszyć przyczepność oraz trwałość spoiny.
W praktyce budowlanej (również przy pracach zbrojarsko-betoniarskich, gdzie stosuje się różne materiały pomocnicze) kluczowe jest trzymanie się zasady: mieszanki w proszku przygotowuje się zgodnie z kartą techniczną, a "rozpuszczalnik" nie jest zamiennikiem wody. Jeśli na opakowaniu jest informacja o rozrabianiu wodą, użycie rozpuszczalników może skutkować wadą robót i zagrożeniem dla zdrowia.
