"Wikol" jest potoczną nazwą kleju używanego w pracach stolarskich i renowacyjnych, najczęściej kojarzoną z klejami dyspersyjnymi na bazie PVA (octanu poliwinylu). Takie kleje są wodne: ich nośnikiem jest woda, a wiązanie zachodzi m.in. przez odparowanie wody i tworzenie ciągłej warstwy polimeru.
Dlatego odpowiedź "wody" jest poprawna: to właśnie woda jest typowym środkiem do rozcieńczania (korygowania gęstości) klejów dyspersyjnych PVA, o ile producent dopuszcza takie postępowanie w instrukcji produktu. W praktyce warsztatowej rozcieńczanie wykonuje się ostrożnie, aby nie obniżyć wytrzymałości spoiny i nie wydłużyć nadmiernie czasu schnięcia.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo dotyczą rozpuszczalników organicznych, które nie są przeznaczone do klejów wodnych PVA:
- "nitro" to rozcieńczalnik do wyrobów nitrocelulozowych i części lakierów; może destabilizować dyspersję i prowadzić do wad spoiny.
- "benzyny" (np. ekstrakcyjnej) używa się m.in. do odtłuszczania lub rozcieńczania niektórych produktów rozpuszczalnikowych; w kleju PVA nie spełnia roli właściwego rozcieńczalnika.
- "acetonu" używa się do czyszczenia i rozcieńczania wybranych materiałów rozpuszczalnikowych; jest agresywny, szybko odparowuje i nie jest typowym środkiem do regulacji lepkości klejów PVA.
W kontekście renowacji fortepianów i pianin ważne jest rozróżnianie chemii: inne środki dobiera się do klejenia (kleje wodne/PVA), a inne do wykończeń powierzchni (np. lakiery i ich rozcieńczalniki). Taka klasyfikacja zmniejsza ryzyko błędów technologicznych w naprawie elementów drewnianych.
