W sprzedaży konsumenckiej kluczowe jest rozróżnienie dwóch podstaw reklamacji: rękojmi i gwarancji.
Rękojmia to ustawowa odpowiedzialność sprzedawcy za wady rzeczy. Termin dochodzenia roszczeń z rękojmi (dla rzeczy ruchomych) wynosi co do zasady 2 lata od wydania rzeczy kupującemu. Jeżeli reklamacja została zgłoszona po upływie dwóch lat od wydania, uprawnienia z rękojmi wygasają, więc sprzedawca ma podstawę, aby odmówić rozpatrywania reklamacji w tym trybie. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Odrzucić reklamację, ponieważ minął dwuletni okres rękojmi od wydania towaru".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Przyjąć reklamację, ponieważ prawo do reklamacji nie jest ograniczone czasowo" – to błąd uogólnienia. Rękojmia ma ustawowe terminy; po ich przekroczeniu roszczenia z tego tytułu co do zasady nie przysługują.
- "Skierować klienta do producenta towaru" – w rękojmi odpowiedzialnym podmiotem jest sprzedawca, nie producent. Odsyłanie do producenta może mieć sens tylko, gdy klient korzysta z gwarancji, a nie z rękojmi.
- "Przyjąć reklamację, ale poinformować klienta…" – przyjęcie reklamacji w trybie rękojmi po terminie sugeruje, że roszczenie nadal istnieje, a problemem jest tylko ocena. Tymczasem decydujący jest upływ terminu, więc właściwsza jest odmowa w tym trybie.
W praktyce sprzedawca powinien sprawdzić datę wydania towaru oraz ustalić, czy klient składa reklamację z rękojmi czy zgłasza roszczenie z gwarancji (jeśli była udzielona). To ogranicza spory i przyspiesza obsługę klienta.