W planowaniu reklamy telewizyjnej określenie prime time jest wskazówką, że klient oczekuje emisji w czasie największej oglądalności. Na egzaminie kluczowe jest jednak to, że zadanie każe podjąć decyzję na podstawie załączonych wyników oglądalności, czyli odczytać wykres i wskazać konkretny slot czasowy.
Na wykresie dobowej oglądalności widać typowy przebieg: niskie wartości w nocy i rano, wzrost w ciągu dnia oraz wyraźny szczyt wieczorem. Najważniejszy krok to znalezienie maksimum globalnego (najwyższego punktu krzywej), a następnie odczytanie odpowiadającego mu przedziału czasu na osi X. Najwyższy punkt jest wyraźnie powyżej 3 000 000 widzów i przypada na slot 19:15-19:30, dlatego ten przedział zapewnia największy zasięg w badanym dniu/okresie.
Pozostałe przedziały są mniej korzystne, mimo że mieszczą się w szeroko rozumianym wieczornym paśmie:
- 18:30-18:45 leży jeszcze przed kulminacją wieczornego wzrostu, więc oglądalność jest zauważalnie niższa (krawędź wejścia w prime time).
- 20:00-20:15 to lokalny szczyt po spadku z maksimum, ale nadal niższy od najwyższego punktu (ok. 2,5 mln). Może być alternatywą kosztową, lecz nie daje maksymalnego zasięgu.
- 20:45-21:00 przypada na fazę wygaszania po głównych szczytach, gdzie krzywa opada, więc zasięg jest mniejszy niż w 19:15-19:30.
Wniosek egzaminacyjny: gdy pytanie wymaga wyboru slotu "w prime time" na podstawie wykresu, należy wskazać przedział odpowiadający najwyższej wartości oglądalności, a nie opierać się wyłącznie na ogólnej definicji prime time.
