Twarz romboidalna (diamentowa) charakteryzuje się tym, że najszerszy punkt wypada w okolicy kości policzkowych, a czoło i żuchwa są zwykle węższe. W opisie zadania dodatkowo podkreślono: szerokie, wystające policzki oraz grube, gęste włosy do ramion. Celem doboru fryzury jest więc taka korekcja, aby nie "dodawać" optycznej szerokości w miejscu policzków, tylko ją złagodzić i wyrównać proporcje.
Odpowiedź "Fryzurę bob." jest właściwa, ponieważ bob (w zależności od wariantu i stylizacji) pozwala kontrolować objętość i linię fryzury w okolicy policzków. Przy włosach grubych i gęstych jest to szczególnie ważne: odpowiednie stopniowanie/teksturyzacja oraz kierunek układania pomagają uniknąć efektu "rozpychania" twarzy po bokach. Długość w okolicy brody–ramion bywa też używana do optycznego zmiękczenia rysów i lepszego zbalansowania węższego czoła i żuchwy.
- "Fryzurę punk." – kojarzy się z mocno wyrazistą, często bardzo warstwową lub asymetryczną formą, która może eksponować kości policzkowe i rysy. W zadaniu liczy się korekcja i harmonizacja, a nie podkreślanie najszerszej strefy.
- "Fryzurę garsonka." – jest bardzo krótka i odsłania kontur twarzy. Przy wystających, szerokich policzkach może je dodatkowo uwydatnić, bo brakuje "ramy" z włosów, która mogłaby zmiękczyć proporcje.
- "Fryzurę chłopczyca." – podobnie jak inne bardzo krótkie strzyżenia, zwykle mocno eksponuje kości policzkowe i linię twarzy. Przy typie romboidalnym może to nasilić wrażenie szerokości policzków, zamiast je korygować.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o korekcji twarzy najpierw znajdź "dominantę" (tu: najszersze policzki), a potem wybierz fryzurę, która pozwala sterować objętością i zmiękczyć tę strefę. Dopiero na końcu uwzględnij cechy włosów (gęste/grube), bo one wpływają na to, czy fryzura realnie da się ułożyć zgodnie z celem korekcyjnym.
