W doborze fryzury do mankamentu urody stosuje się zasady visagismu: długość, kierunek linii oraz rozmieszczenie objętości mogą optycznie zmieniać proporcje twarzy. Kluczowe jest pytanie: czy dana fryzura ma twarz wydłużyć, poszerzyć, czy zrównoważyć jej proporcje.
Odpowiedź "Klientka C" jest poprawna, ponieważ przy mankamencie "długa, wąska twarz" pożądany efekt to optyczne poszerzenie boków i zmniejszenie wrażenia nadmiernej długości. Fryzura "z krótkimi włosami i pełnymi bokami" buduje objętość w strefach bocznych, co poszerza kontur twarzy, a jednocześnie krótsza długość nie podkreśla pionowych linii.
- "Klientka A": przy okrągłej twarzy zwykle unika się rozwiązań, które dodatkowo podkreślają pełnię policzków. Długie, proste włosy bez warstw mogą tworzyć ciężką, jednolitą linię i nie budować korzystnej, kontrolowanej objętości w obszarach korygujących kształt.
- "Klientka B": wysokie czoło koryguje się grzywką, ale w zadaniach egzaminacyjnych liczy się jednoznaczne dopasowanie całej fryzury do efektu korekcyjnego. Sama "grzywka na boku" może nie być najpełniejszą korektą, jeśli nie określono jej gęstości i długości oraz nie opisano reszty kształtu fryzury.
- "Klientka D": "małe oczy" koryguje się raczej przez odsłonięcie okolic oczu i unikanie rozwiązań, które odciągają uwagę ku górze lub zasłaniają spojrzenie. Długie, warstwowe włosy z wysoko umieszczonymi końcówkami nie są typowym, jednoznacznym zabiegiem optycznie powiększającym oczy.
Wskazówka egzaminacyjna: przy analizie twarzy myśl w kategoriach kierunku linii (pion/poziom) i miejsca objętości (boki/góra/dół). Długa i wąska twarz zwykle potrzebuje więcej "poziomu" (szerokości) niż "pionu" (długości).
