Najpierw wyznacza się łączną powierzchnię kojca grupowego. Kojec ma wymiary 3 m × 5 m, więc jego pole wynosi:
3 × 5 = 15 m².
Następnie oblicza się powierzchnię przypadającą na 1 cielę, dzieląc powierzchnię kojca przez liczbę zwierząt:
15 m² / 10 = 1,5 m²/szt.
Dopiero ta wartość jest porównywana z normą powierzchniową właściwą dla cieląt o danej masie (tu: przeciętnie 130 kg). W praktyce normy są podawane w formie tabeli zależnej od masy ciała, dlatego kluczowe jest użycie właściwego progu wagowego.
- Odpowiedź "spełnia normę powierzchniową." jest poprawna, jeżeli dla tej masy minimalna wymagana powierzchnia na 1 sztukę wynosi nie więcej niż 1,5 m².
- Odpowiedź "jest za mały." oznaczałaby, że norma wymaga więcej niż 1,5 m²/szt. – błąd zwykle wynika z użycia normy dla innej kategorii wagowej lub nieuwzględnienia podziału na progi.
- Odpowiedź "jest za duży." jest typowym nieporozumieniem: w normach dobrostanowych zwykle wskazuje się minimum (wymóg nie może być mniejszy), a nie "maksimum". Większa powierzchnia co do zasady nie jest błędem w kontekście minimalnych norm.
- Odpowiedź "przekracza normę powierzchniową o 2 m2." wymagałaby znajomości konkretnej wartości normy dla całej grupy albo na sztukę oraz poprawnego przeliczenia nadwyżki. Bez jednoznacznej normy liczbowej nie da się rzetelnie wykazać akurat 2 m² różnicy.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać schemat: pole kojca → m²/szt. → porównanie z tabelą dla masy. To ogranicza błędy wynikające z pomijania przeliczenia na 1 zwierzę.
