Kołnierz leżący be-be jest elementem, który po wszyciu układa się płasko na ramionach i otacza dekolt dookoła. Z konstrukcyjnego punktu widzenia oznacza to, że linia wszycia kołnierza odpowiada obwodowi dekoltu, który powstaje z dwóch części: odcinka na formie przodu oraz odcinka na formie tyłu.
Odpowiedź "form przodu i tyłu." jest poprawna, ponieważ tylko uwzględnienie obu form pozwala prawidłowo odwzorować:
- rzeczywistą długość i kształt linii szyi (przód + tył),
- różnice krzywizn dekoltu na przodzie i na tyle,
- miejsce szwu na ramieniu i zapięcia (jeśli występuje), co wpływa na ułożenie kołnierza.
Odpowiedź "formy przodu." jest błędna, bo kołnierz nie jest elementem przypisanym wyłącznie do przodu – po wszyciu musi zgadzać się także z częścią tylną dekoltu. Pominięcie tyłu zwykle skutkuje niedopasowaniem długości wszycia lub nieprawidłowym układem kołnierza na karku.
Odpowiedź "formy tyłu." jest błędna z analogicznego powodu: uwzględnienie wyłącznie tyłu ignoruje kształt dekoltu na przodzie (często głębszy lub inaczej wyprofilowany), co prowadzi do błędów w dopasowaniu i estetyce.
Odpowiedź "wykreślnego kąta prostego." nie opisuje poprawnej bazy konstrukcyjnej dla tego typu kołnierza. W modelowaniu odzieży można korzystać z zależności geometrycznych, ale punktem wyjścia dla kołnierza jest zawsze linia dekoltu wynikająca z form odzieżowych, a nie abstrakcyjny kąt niezwiązany z kształtem szyi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy elementu "dookoła dekoltu" (kołnierz, stójka, lamówka przy szyi), najczęściej wymaga ono uwzględnienia przodu i tyłu, bo dopiero razem tworzą pełny obwód wszycia.
