Koło chromatyczne (koło barw) porządkuje barwy tak, aby łatwo było zrozumieć ich relacje: podobieństwo, przejścia tonalne oraz przeciwieństwa (dopełnienia). W tradycyjnym ujęciu stosowanym w plastyce i często w nauce podstaw wizażu spotyka się model RYB, w którym żółty, czerwony i niebieski są uznawane za barwy podstawowe. Nazywa się je podstawowymi, ponieważ w tym modelu stanowią punkt wyjścia do otrzymywania innych barw przez mieszanie (np. barw pochodnych).
Pozostałe odpowiedzi są mylące z powodów definicyjnych:
- "achromatycznych" – barwy achromatyczne to takie, które nie mają odcienia (hue), czyli w praktyce biel, czerń oraz skale szarości. Żółty, czerwony i niebieski mają wyraźny odcień, więc nie są achromatyczne.
- "monochromatycznych" – monochromatyczność dotyczy zestawienia opartego na jednym odcieniu (np. jeden kolor w różnych walorach i nasyceniach). Nie jest to kategoria, do której "należą" pojedyncze barwy podstawowe w kole; to raczej sposób budowania palety kolorów.
- "kontrastowych" – kontrast barwny opisuje relację między barwami (np. silne przeciwstawienie), a nie przynależność do grupy "barw kontrastowych". W praktyce kontrast uzyskuje się przez odpowiednie pary lub zestawienia, często analizowane właśnie na kole barw.
W kosmetyce i wizażu wiedza o barwach podstawowych oraz relacjach na kole barw pomaga w doborze kolorów i korekcie: rozumienie, które barwy się wzmacniają, a które neutralizują, ułatwia dobór odcieni kosmetyków (podkładów, korektorów, cieni, pomadek) do efektu, jaki chce się osiągnąć. Na egzaminie warto odróżniać: nazwy grup barw (np. podstawowe, achromatyczne) od pojęć opisujących dobór (monochromatyczny, kontrastowy).
