Klucz główny (PRIMARY KEY) to ograniczenie, którego zadaniem jest jednoznaczne wskazanie każdego wiersza w tabeli. Z tego powodu kolumna (lub zestaw kolumn) pełniąca rolę klucza głównego musi gwarantować, że żadne dwie krotki nie będą miały tej samej wartości klucza. Stąd poprawne jest stwierdzenie: "zawierać unikalne wartości".
W praktyce unikalność może być realizowana na różne sposoby: liczbowym identyfikatorem z sekwencji, UUID, kodem tekstowym, a nawet kluczem złożonym z kilku pól. To pokazuje, że:
- Nie jest wymagana ciągła numeracja – numery mogą mieć luki (np. po usunięciu rekordu), a w wielu systemach klucz wcale nie jest numerem.
- Nie jest wymagany typ liczbowy – klucz może być tekstem, identyfikatorem UUID itp., o ile spełnia warunek niepowtarzalności.
- Nie musi być innego typu niż pozostałe kolumny – typ danych dobiera się do charakteru identyfikatora, a nie "dla odróżnienia". Inne kolumny mogą mieć ten sam typ (np. kilka pól tekstowych), klucz główny wciąż jest poprawny, jeśli zapewnia unikalność.
Ważna wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "ciągła numeracja" lub "wartości liczbowe", traktuj to jako częsty mit wynikający z popularnego wzorca kolumny id. Definicja klucza głównego opiera się na identyfikacji i unikalności, a nie na sposobie numerowania.
