Parter ogrodowy (parterre) to reprezentacyjna część ogrodu o układzie najczęściej płaskim, oglądana z góry (np. z tarasu), w której rysunek kompozycji jest kluczowy. Dla ogrodów renesansowych charakterystyczne są:
- regularność i geometria (kwatery, prostokąty, podziały na pola),
- symetria i czytelna kompozycja osiowa,
- porządek i "architektoniczne" traktowanie przestrzeni (ogród jako zaplanowana konstrukcja).
Dlatego odpowiedź "renesansowego" pasuje do kompozycji parterowej o wyraźnym, uporządkowanym rysunku.
Odpowiedź "japońskiego" jest nieadekwatna, ponieważ ogrody japońskie w typowym ujęciu opierają się na asymetrii, naturalistycznych formach, symbolice krajobrazu oraz kompozycjach kamienia, żwiru i roślin, a nie na kwaterowych parterach o osiowej symetrii.
Odpowiedź "chińskiego" również zwykle nie pasuje: klasyczny ogród chiński to kompozycja krajobrazowa z pawilonami, nieregularnymi liniami brzegów, "obrazami" widokowymi i sekwencją wnętrz ogrodowych, a nie formalny parter o geometrycznym podziale.
Odpowiedź "średniowiecznego" jest błędna, bo założenia średniowieczne (zwłaszcza klasztorne i użytkowe) kojarzą się raczej z prostymi ogrodami kwaterowymi o funkcji uprawnej i leczniczej (np. zioła), często bardziej skromnymi w ornamentyce niż renesansowe partery reprezentacyjne.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu stylu najpierw oceń, czy dominuje geometria i oś (style formalne), czy naturalizm i asymetria (style krajobrazowe). Dopiero potem wybieraj nazwę stylu.
