Kompresja równoległa polega na utworzeniu drugiego toru sygnałowego (najczęściej kopii ścieżki lub wysyłki na AUX), na którym stosuje się kompresję – często dość mocną – a następnie miesza się (domiksowuje) ten tor z oryginałem. Kluczowe jest to, że sygnał "suchy" (nie skompresowany) pozostaje słyszalny i zachowuje naturalne transienty, a tor skompresowany podnosi średni poziom, wypełnia brzmienie i stabilizuje głośność.
Odpowiedź "skopiowaniu jednej ze ścieżek, skompresowaniu jej i domiksowaniu do oryginału." oddaje właśnie tę ideę: równoległe przetwarzanie i regulację proporcji między sygnałem nieprzetworzonym a skompresowanym (czasem opisywane jako wet/dry, blend, mix).
Pozostałe odpowiedzi nie są definicją kompresji równoległej:
- "jednoczesnej kompresji wszystkich ścieżek instrumentalnych." – to opis kompresji grupowej (np. na busie instrumentów). Może być przydatna, ale nie polega na mieszaniu toru suchego z przetworzonym.
- "jednoczesnej kompresji wszystkich ścieżek wokalnych." – analogicznie: kompresja na sumie wokali (bus wokalny) to inna technika niż równoległe dublowanie toru i domieszka.
- "niezależnym kompresowaniu kilku pasm częstotliwości składających się na sygnał." – to definicja kompresji wielopasmowej, gdzie sygnał dzieli się na pasma i każde ma własną kompresję. W kompresji równoległej nie musi być podziału pasma, tylko równoległe tory sygnału.
W praktyce realizatorskiej kompresja równoległa jest często stosowana na bębnach, basie i wokalu: pozwala uzyskać "gęstość" i stabilność, a jednocześnie nie spłaszczyć całkowicie ataku i naturalnej dynamiki. Na egzaminie warto pamiętać prostą regułę: równoległa = mieszanie dwóch wersji tego samego sygnału, a nie "jednocześnie na wielu ścieżkach" ani "oddzielnie na pasmach".
