Tryb datagramowy w komutacji pakietów polega na tym, że informacja jest przenoszona w postaci pakietów (datagramów), które są przekazywane między węzłami sieci bez wcześniejszego zestawiania stałego toru. Kluczową cechą jest to, że każdy pakiet podlega niezależnemu trasowaniu: może przejść inną drogą niż pozostałe, zależnie od bieżących decyzji routingu i obciążenia sieci. Z tego wynika, że pakiety mogą dotrzeć w innej kolejności, z różnymi opóźnieniami, a sieć nie gwarantuje "stałości" ścieżki.
Odpowiedź opisująca "dzielenie wiadomości na części (…) przy czym każdy pakiet podlega osobnemu trasowaniu" trafnie oddaje tę ideę: podział na pakiety oraz brak przypisania jednego, utrzymywanego kanału end-to-end.
Pozostałe propozycje nie pasują do trybu datagramowego:
- Opis mówiący o przekazywaniu "wiadomości" i ich ewentualnym przechowywaniu w węzłach wskazuje raczej na ogólny mechanizm store-and-forward lub komutację wiadomości, a nie na specyficzną własność datagramów: niezależne decyzje trasowania dla pakietów.
- Opis "zestawienia na żądanie stałego połączenia utrzymywanego do rozłączenia" odpowiada komutacji łączy, gdzie najpierw tworzy się kanał/połączenie, a dopiero potem przesyła dane.
- Opis "przydzielania sekwencji połączonych kanałów od terminala źródłowego do docelowego" jest typowy dla koncepcji wirtualnego kanału lub rozwiązań, w których ruch jest prowadzony po wcześniej określonej ścieżce, a nie dynamicznie dla każdego pakietu.
W praktyce, rozumienie trybu datagramowego pomaga w diagnozowaniu zjawisk takich jak zmienna latencja, możliwa zmiana trasy, czy konieczność mechanizmów porządkowania i retransmisji w wyższych warstwach, jeśli usługa ma być niezawodna.
