Przy przygotowaniu nowej boazerii drewnianej do malowania kluczowe jest uzyskanie powierzchni równej i jednolicie chłonnej, bez zadziorów i podniesionych włókien. Z tego powodu za końcowy etap przygotowania (rozumiany jako ostatni zabieg obróbki powierzchni) uznaje się szlifowanie drobnoziarnistym papierem ściernym. Drobne ziarno pozwala wygładzić drewno, zmatowić je i zwiększyć przyczepność kolejnej warstwy, ograniczając widoczność rys pod powłoką.
Odpowiedź "impregnowanie środkami grzybobójczymi" nie opisuje końcowej fazy przygotowania powierzchni do malowania. Impregnacja ma charakter ochronny i zależy od warunków eksploatacji (wilgoć, ryzyko biokorozji), a po jej wykonaniu zwykle nadal wykonuje się działania przygotowawcze (wyrównanie, ewentualne przeszlifowanie międzywarstwowe zgodnie z technologią produktu).
Odpowiedź "nasycanie rozcieńczonym lakierem" jest bliższa gruntowaniu/warstwie podkładowej systemu powłokowego niż przygotowaniu podłoża jako takiego. To już element budowania powłoki, a nie ostatni zabieg przygotowawczy powierzchni drewna.
Odpowiedź "zmycie wodnym roztworem mydła" bywa stosowane przy odtłuszczaniu lub myciu zabrudzonych powierzchni, ale dla nowej boazerii nie jest typową "końcową fazą przygotowania" i nie zastępuje wygładzania. W praktyce po szlifowaniu wykonuje się jeszcze odpylanie, jednak jest to czynność porządkowa; pytanie dotyczy etapu przygotowania podłoża, więc właściwą odpowiedzią pozostaje szlifowanie drobnoziarniste.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się jednoznaczny zabieg poprawiający gładkość i przyczepność (szlifowanie), a pozostałe dotyczą ochrony biologicznej, "gruntowania" lub mycia, to zwykle szlifowanie będzie etapem końcowym obróbki przygotowawczej drewna.
