W otworach przeznaczonych pod kołki stożkowe kluczowe jest uzyskanie dokładnego stożka oraz odpowiedniej gładkości powierzchni, aby kołek ustalał położenie części w sposób powtarzalny i pewny. Dlatego operacją końcową jest rozwiercanie, wykonywane najczęściej rozwiertakiem stożkowym, które pełni rolę obróbki wykańczającej: koryguje kształt, poprawia dokładność i polepsza jakość powierzchni otworu.
Odpowiedź "powiercanie" jest błędna, ponieważ jest to operacja powiększania lub korygowania otworu w sposób bardziej zgrubny (typowo wiertłem), która nie zapewnia takiej dokładności i wykończenia jak rozwiercanie. W praktyce pod kołek stożkowy otwór przygotowuje się etapami, a dokładność uzyskuje się dopiero na końcu poprzez rozwiercanie.
Odpowiedź "pogłębianie" nie dotyczy nadawania stożkowego pasowania pod kołek ustalający; pogłębianie stosuje się zwykle do wykonania gniazda pod łeb śruby lub do wykonania fazy/stożka wejściowego, a nie jako zasadniczą operację kształtującą cały otwór pod kołek stożkowy.
Odpowiedź "gwintowanie" również jest niepoprawna, bo gwint wykonuje się w otworach przeznaczonych pod połączenia śrubowe. Otwór pod kołek stożkowy ma zapewniać ustalenie przez powierzchnie stożkowe kołka, a nie przez zarys gwintu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się element ustalający (kołek) i wymagana jest wysoka dokładność otworu, najczęściej chodzi o operację wykańczającą typu rozwiercanie (lub analogiczne wykańczanie), a nie o pogłębianie czy gwintowanie.
