Kontaktron (czujka magnetyczna) jest elementem wykorzystywanym w ochronie obwodowej, najczęściej do nadzorowania otwarcia drzwi, okien, klap lub bram. Jego działanie opiera się na tym, że wewnątrz czujki znajdują się cienkie, elastyczne blaszki stykowe (mikrostyki), umieszczone w szczelnej obudowie. Gdy w pobliżu kontaktronu znajdzie się magnes, wytworzone przez niego pole magnetyczne powoduje przyciąganie/zmianę położenia blaszek i następuje przełączenie styku (zwarcie lub rozwarcie obwodu).
Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje na działanie pola magnetycznego jako bodziec uruchamiający zmianę stanu czujki. W praktyce: przy zamkniętym skrzydle drzwi/okna magnes jest blisko kontaktronu i styk ma stan "spoczynkowy", a po otwarciu magnes oddala się, pole słabnie i styk zmienia stan, co centrala alarmowa interpretuje jako naruszenie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pojawienie się obiektu w polu widzenia czujki – to opis typowy dla czujek pasywnych podczerwieni (PIR) lub kamer/analizy obrazu. Kontaktron nie "widzi" obiektu; reaguje na pole magnetyczne.
- Dźwięk tłuczonej szyby – to bodziec dla czujek akustycznych (stłuczeniowych), które analizują charakterystyczne pasma dźwięku. Kontaktron nie jest czujką dźwięku.
- Zmiana temperatury – to domena czujek termicznych lub elementów reagujących na ciepło/pożar. Kontaktron nie mierzy temperatury, tylko stan pola magnetycznego w swoim otoczeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się bodźce ruch/dźwięk/temperatura, a pytanie dotyczy kontaktronu, to poprawny kierunek myślenia to zawsze magnes i pole magnetyczne oraz zmiana stanu styku NO/NC w obwodzie dozorowym.
