W praktyce montażu i obsługi przekładni zębatych bardzo ważne jest sprawdzenie, czy koła zębate współpracują ze sobą prawidłowo, czyli czy kontakt zębów występuje w właściwej strefie. Taka kontrola nie polega wyłącznie na pomiarze wymiarów, lecz na ocenie śladu współpracy (wzoru kontaktu) na powierzchniach zębów.
Odpowiedź "tuszu." jest poprawna, ponieważ tusz (barwnik kontrolny) nanosi się cienką warstwą na zęby jednego koła, a następnie wykonuje się krótką próbę współpracy (obrót, praca pod lekkim obciążeniem). Barwnik zostaje starty w miejscach rzeczywistego kontaktu, dzięki czemu można ocenić, czy zazębienie jest prawidłowe oraz czy nie ma przesunięć wynikających np. z błędnego ustawienia osi, niewłaściwego luzu lub błędu montażu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do kontroli prawidłowości zazębienia:
- "passametru." – jest kojarzony z kontrolą wymiarów/średnic (pomiar porównawczy), a nie z ujawnianiem strefy kontaktu zębów. Taki przyrząd nie pokaże śladu współpracy.
- "suwmiarki modułowej." – służy do kontroli parametrów geometrycznych kół (związanych z modułem i wymiarami), ale nie odpowiada na pytanie, gdzie faktycznie stykają się zęby w trakcie pracy.
- "liniału krawędziowego." – używa się go do wstępnych kontroli prostoliniowości, płaskości lub ustawienia, natomiast nie daje informacji o rozkładzie kontaktu pomiędzy zębami dwóch kół.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "kontrola zazębienia" lub "ślad współpracy", najczęściej chodzi o metodę barwnikową (tusz/marker/masa kontrolna), a nie o typowy pomiar przyrządem długości.
