Zapis UNC (Universal Naming Convention) służy do jednoznacznego wskazania zasobu udostępnionego w sieci w środowisku Windows (SMB/CIFS) bez mapowania dysku literą. Taki zapis wpisuje się np. w Eksploratorze Windows, w oknie Win+R albo w skryptach (np. przy mapowaniu dysków).
Poprawna składnia ma stałą kolejność elementów:
- dwa ukośniki odwrotne na początku: \\
- nazwa komputera/serwera (lub adres IP)
- jeden ukośnik odwrotny: \
- nazwa zasobu (udziału)
Dlatego poprawny wzorzec to: \
azwa_komputera
azwa_zasobu. Przykłady użycia: \\SERWER01\dokumenty, \\192.168.1.10\public. Zapis można rozszerzać o kolejne katalogi i plik, np. \\serwer\zasób\folder\plik.txt.
Dlaczego pozostałe zapisy są błędne? Warianty z ukośnikami "/" przypominają adres URL, ale UNC w Windows wykorzystuje backslash "\", więc użycie "//" i "/" nie jest zgodne z konwencją UNC. Z kolei warianty zamieniające kolejność (najpierw zasób, potem komputer) są niepoprawne, bo system najpierw musi zidentyfikować host, a dopiero potem udział na tym hoście.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prostą regułę: \\ + serwer + \ + udział. Jeśli widzisz "/", to zwykle jest to pułapka związana z notacją internetową, a nie ścieżką UNC.