Kompresja stratna (kodek stratny) polega na takim przekształceniu danych audio, aby zmniejszyć ilość informacji potrzebnych do zapisu lub przesyłu. Osiąga się to przez trwałe odrzucenie części składowych sygnału (lub uproszczenie opisu), co zwykle wiąże się z pewną utratą jakości. W praktyce realizacji nagrań stosuje się ją przede wszystkim wtedy, gdy priorytetem jest mniejszy rozmiar pliku (a często także mniejsza przepływność), np. przy publikacji w sieci lub przy ograniczeniach pamięci.
Odpowiedź "ograniczenia wielkości pliku." jest poprawna, bo to właśnie redukcja ilości danych jest celem kompresji stratnej: plik po zakodowaniu (np. do popularnych formatów stratnych) zajmuje mniej miejsca niż zapis bez kompresji lub bezstratny.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują celu użycia kodeka stratnego:
- "zmiany lokalizacji pliku." dotyczy przenoszenia pliku w systemie (folder/dysk), a nie zmiany sposobu kodowania dźwięku.
- "zmiany nazwy pliku." to operacja na nazwie, nie wpływa na zawartość danych audio ani ich rozmiar.
- "uzyskania jednorodnej kopii pliku." sugeruje kopię bit‑w‑bit; kompresja stratna z definicji zmienia dane w sposób nieodwracalny, więc nie tworzy identycznej kopii informacji źródłowej.
Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: stratna = mniejszy rozmiar/przepływność kosztem jakości; bezstratna = mniejszy rozmiar bez utraty informacji (po dekodowaniu otrzymujesz dokładnie te same próbki).
