Podział korozji na chemiczną i elektrochemiczną opiera się na tym, czy w procesie może zachodzić przepływ ładunku w układzie (czyli czy środowisko jest elektrolitem) oraz czy tworzą się obszary anodowe i katodowe.
Korozja chemiczna zachodzi w środowiskach, które nie są elektrolitami: w suchych gazach oraz w cieczach nieprzewodzących prądu elektrycznego (np. oleje, benzyna, rozpuszczalniki organiczne). W takich warunkach reakcja niszcząca metal przebiega jako bezpośrednia reakcja chemiczna na powierzchni, a nie jako suma reakcji elektrodowych połączonych przepływem prądu. Dlatego poprawna jest odpowiedź "chemicznej."
Odpowiedź "elektrochemicznej." jest niepoprawna, ponieważ korozja elektrochemiczna wymaga elektrolitu umożliwiającego transport jonów i powstanie mikroogniw (typowo: roztwory wodne, wilgotne powietrze, gleba). Wtedy mogą współistnieć obszary anodowe i katodowe, a procesowi towarzyszy przepływ prądu w skali mikro.
Odpowiedzi "zmęczeniowej." oraz "naprężeniowej." również są niepoprawne, bo opisują mechanizmy niszczenia związane z działaniem obciążeń i naprężeń (często w połączeniu ze środowiskiem), a nie podstawowy podział według tego, czy środowisko jest elektrolitem. W pytaniu kluczowe są: suche gazy i ciecze nieprzewodzące, czyli warunki typowe dla korozji chemicznej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się informacja o braku przewodnictwa środowiska lub o "suchych gazach", zwykle kieruje to do korozji chemicznej. Jeśli mowa o wilgoci, wodzie, roztworach lub glebie, częściej chodzi o korozję elektrochemiczną.
