W zmianowaniu po zastosowaniu obornika kluczowe jest wykorzystanie faktu, że obornik działa nie tylko bezpośrednio w roku zastosowania, ale też w kolejnych latach (tzw. nawożenie następcze). Dlatego kolejność upraw zwykle planuje się tak, aby:
- w 1. roku po oborniku uprawiać rośliny o wysokich wymaganiach pokarmowych, które najlepiej wykorzystują świeżo uwolnione składniki oraz poprawioną strukturę gleby,
- w 2. roku wprowadzić gatunki o średnich wymaganiach, korzystające z pozostałego efektu nawożenia,
- w 3. roku zaplanować rośliny, które dobrze znoszą stanowisko po intensywnych uprawach albo dodatkowo wspierają żyzność, np. przez wiązanie azotu atmosferycznego.
Zestaw "Ogórek, pietruszka, bób" jest spójny z tą logiką: ogórek jest typowym warzywem silniej reagującym na nawożenie organiczne, pietruszka może wykorzystać pozostałe składniki w kolejnym sezonie, a bób jako roślina bobowata wspiera bilans azotu i bywa dobrym elementem regenerującym zmianowanie.
Pozostałe propozycje mogą być oceniane jako mniej korzystne w typowych schematach zmianowania, ponieważ częściej prowadzą do nieoptymalnego wykorzystania "pierwszego roku po oborniku" (gdy w zestawie pojawiają się rośliny, które zwykle nie są priorytetem na świeżo obornikowanych stanowiskach) albo do kumulacji podobnych wymagań/presji chorób w krótkim następstwie. W praktyce, przy planowaniu 3-letniego następstwa, zwraca się też uwagę na unikanie zbyt częstego powtarzania roślin o zbliżonej wrażliwości na te same patogeny glebowe oraz na zachowanie równowagi między roślinami "żarłocznymi" i "poprawiającymi" stanowisko.
W zadaniu decydują jednak dane z tabeli, więc prawidłowy wybór to taki, który spełnia kryteria następstwa roślin po oborniku dokładnie w ujęciu przyjętym w tym zestawieniu.
