KWALIFIKACJA SPC4 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 26.
Korzystając z fragmentu Instrukcji technologicznej produkcji kiełbasy myśliwskiej, wskaż surowiec rozdrabniany za pomocą siatek o oczkach powyżej 10 mm
Ilustracja przedstawia fragment instrukcji technologicznej dotyczącej produkcji kiełbasy myśliwskiej, co jest związane z
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wielkość oczek siatki wskazuje stopień rozdrobnienia surowca.
W zadaniu należy odczytać z podanego fragmentu instrukcji technologicznej, które surowce są przypisane do rozdrabniania na siatkach o oczkach powyżej 10 mm. Zgodnie z instrukcją są to: mięso wieprzowe kl. 1 i wieprzowe kl. 2.

Pełne wyjaśnienie:

W produkcji kiełbas (w tym kiełbasy myśliwskiej) rozdrabnianie surowców na wilku odbywa się z użyciem siatek o określonej wielkości oczek. Parametr "powyżej 10 mm" oznacza grube rozdrobnienie (duże oczka), które daje wyraźnie wyczuwalne cząstki mięsa i wpływa na typową strukturę oraz wygląd przekroju gotowego wyrobu.

W tym zadaniu nie trzeba zgadywać na podstawie ogólnych skojarzeń. Kluczowa jest umiejętność czytania instrukcji technologicznej: należy znaleźć w niej pozycję dotyczącą rozdrabniania na siatkach o oczkach >10 mm i sprawdzić, jaki surowiec został tam wskazany. Poprawna jest odpowiedź: "Mięso wieprzowe kl. 1 i wieprzowe kl. 2", ponieważ to te surowce są w instrukcji przypisane do rozdrabniania na siatkach o oczkach powyżej 10 mm.

Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo zawierają inny zestaw surowców niż ten wskazany w instrukcji dla siatek >10 mm:

  • "Mięso wieprzowe kl. 2 i wołowe kl. 2" – błąd polega na zastąpieniu jednego z surowców wieprzowych surowcem wołowym, co zmienia przypisanie technologiczne.
  • "Mięso wieprzowe kl. 2 i wołowe kl. 1" – podobnie, wprowadza surowiec wołowy zamiast wymaganego kompletu wieprzowego z instrukcji.
  • "Mięso wołowe kl. 1 i wołowe kl. 2" – odpowiedź skrajna, całkowicie odmienna gatunkowo od wskazania w instrukcji dla tego etapu.

Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu pytaniach najczęstszy błąd to pomylenie wierszy/kolumn w tabeli (np. odczyt dla innej siatki) albo automatyczne dobieranie surowców "na logikę". Zawsze opieraj wybór na dokładnym odczycie parametru oczek siatki i odpowiadającego mu surowca w dokumencie.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Oznacza grube rozdrobnienie surowca na wilku: większe oczka przepuszczają większe cząstki mięsa. Taki stopień rozdrobnienia wpływa na wyczuwalną strukturę i wygląd przekroju kiełbasy. W zadaniach egzaminacyjnych trzeba to powiązać z zapisem w instrukcji technologicznej.
Najpierw znajdź w instrukcji etap rozdrabniania i parametr siatki (np. ">10 mm"), a potem odczytaj surowce przypisane dokładnie do tego parametru. Nie sugeruj się intuicją co do gatunku mięsa – liczy się zgodność z dokumentem.
Bo decyduje o wielkości cząstek mięsa, a więc o teksturze, związaniu farszu i wyglądzie plastra po przekrojeniu. Zbyt drobne rozdrobnienie może dać "papkowatą" strukturę, a zbyt grube – gorszą spójność. Receptura wskazuje właściwy kompromis.
Najczęściej myli się warunek (np. odczyt z wiersza dla innej siatki), pomija znak "powyżej", albo podmienia gatunek mięsa (wieprzowe/wołowe) przez skojarzenia z innym wyrobem. Pomaga wolne czytanie tabeli i porównanie wszystkich opcji.
W takich zadaniach nie powinno się zgadywać "z doświadczenia", bo różne receptury mogą przypisywać rozdrabnianie inaczej. Kluczowe jest odczytanie wskazania z podanego fragmentu instrukcji (tabeli/opisu). To test umiejętności pracy z dokumentacją technologiczną.
Wilk to maszyna do rozdrabniania mięsa (mielenia), w której surowiec jest przepychany przez siatkę tnącą. Dobór noży i siatki (wielkości oczek) pozwala uzyskać wymagany stopień rozdrobnienia zgodny z recepturą i instrukcją technologiczną.
Klasa mięsa w recepturze odnosi się do jego jakości technologicznej (np. udziału tkanki tłuszczowej/łącznej) i przeznaczenia w farszu. Wpływa to na konsystencję, związanie i smak. Dlatego instrukcja może rozdzielać, które klasy idą na grube, a które na drobniejsze rozdrabnianie.
Stosuje się je wtedy, gdy wyrób ma mieć wyczuwalne cząstki mięsa i charakterystyczny przekrój, a nie jednolitą masę. Decyzja zależy od rodzaju kiełbasy i zapisów receptury. Na produkcji trzeba pilnować, by surowiec trafił na właściwą siatkę.
Ćwicz czytanie tabel: etapy procesu, parametry (np. siatka, czas, temperatura) i przypisane surowce. Trenuj zaznaczanie słów kluczowych: "powyżej/poniżej", "klasa", "siatka". Rozwiązuj zadania na czas, bo presja sprzyja pomijaniu szczegółów.
Upewnij się, że odczyt dotyczy dokładnie tej samej kolumny/wiersza i nie pomyliłeś znaków nierówności. Porównaj, czy w instrukcji nie ma osobnej pozycji dla "10 mm" lub "do 10 mm". Dopiero potem wybierz odpowiedź zgodną z przypisanym surowcem.
info

Statystycznie 54% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że 1 i wieprzowe kl. 2.

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z technologii przetwórstwa mięsa (receptury, instrukcje technologiczne, schematy rozdrabniania)
  • Instrukcje stanowiskowe obsługi wilka i zasad doboru siatek
  • Zestawy przykładowych zadań egzaminacyjnych z analizy receptur/instrukcji

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego