Pierścienie sprężyste stosowane jako zabezpieczenia osiowe występują w dwóch typowych odmianach: na wałek (zewnętrzne) oraz do otworu (wewnętrzne). Kluczowe w zadaniu jest słowo "na wałku".
Jeżeli pierścień ma być założony na wałek, to w stanie spoczynku obejmuje wałek i siedzi w jego rowku. Aby go założyć lub zdjąć, zwykle trzeba go rozprężyć (zwiększyć jego średnicę). Dlatego właściwe narzędzie to takie, które podczas ściskania rękojeści powoduje oddalanie się końcówek (rozpieranie pierścienia). To charakterystyczna cecha szczypiec do pierścieni zewnętrznych.
W praktyce warsztatowej rozpoznaje się je po tym, że po włożeniu końcówek w otwory pierścienia i ściśnięciu rękojeści pierścień się "otwiera" i można go nasunąć na wałek, a następnie kontrolowanie puścić, aby wskoczył w rowek. Dobrany typ szczypiec ogranicza ryzyko uszkodzenia rowka, odkształcenia pierścienia oraz przypadkowego "wystrzelenia" elementu sprężystego.
Pozostałe propozycje z rysunku są nieprawidłowe, jeżeli przedstawiają: szczypce do pierścieni wewnętrznych (stosowane do pierścieni w otworach, które przy ściskaniu zmniejszają średnicę), szczypce uniwersalne/nastawne bez cienkich końcówek dopasowanych do otworów pierścienia, albo narzędzie o geometrii końcówek uniemożliwiającej bezpieczne osadzenie w otworach pierścienia.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę: "wałek = trzeba rozewrzeć pierścień", "otwór = trzeba ścisnąć pierścień". Potem dopasuj do tego kierunek ruchu końcówek szczypiec widoczny na ilustracji.
