Rezystancja izolacji uzwojeń silnika zależy od temperatury: im wyższa temperatura, tym mniejsza rezystancja izolacji. Dlatego wyniki pomiarów wykonanych w różnych warunkach przelicza się do umownej temperatury odniesienia 20°C, aby dało się je porównywać.
W zadaniu podano wzór przeliczeniowy: R20 = K20 · Rs, gdzie:
- R20 – rezystancja izolacji w temperaturze 20°C,
- Rs – rezystancja zmierzona w temperaturze s,
- K20 – współczynnik korekcyjny odczytywany z tabeli dla temperatury pomiaru.
Mamy pomiar: Rs = 6,8 MΩ w temperaturze 23°C. Z tabeli dla 23°C odczytujemy K20 = 1,10. Podstawiamy do wzoru:
R20 = 1,10 · 6,8 MΩ = 7,48 MΩ.
To ma też sens fizyczny: przeliczamy z 23°C na 20°C (temperatura niższa), więc oczekujemy, że rezystancja izolacji po przeliczeniu będzie większa niż wartość zmierzona. Wynik 7,48 MΩ spełnia tę zależność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "6,18 MΩ" odpowiada typowemu błędowi dzielenia 6,8/1,10. Jest to sprzeczne z podanym wzorem (mnożenie) i daje nielogicznie mniejszą wartość po przejściu na niższą temperaturę.
- "6,87 MΩ" jest zbyt blisko wyniku pomiaru i nie wynika z poprawnego użycia współczynnika 1,10; najczęściej jest efektem przypadkowego "małego zwiększenia" bez policzenia.
- "6,73 MΩ" również nie wynika z zastosowania wzoru i w dodatku jest mniejsze od 6,8 MΩ, co kłóci się z kierunkiem korekty (23°C → 20°C).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź znak i sens fizyczny korekty. Jeśli temperatura odniesienia jest niższa niż temperatura pomiaru, to przy typowej charakterystyce izolacji wynik po przeliczeniu powinien wzrosnąć.
