Metoda miareczkowa polega na stopniowym dodawaniu roztworu mianowanego (titranta) do odmierzonej porcji próbki aż do osiągnięcia punktu końcowego (np. zmiany barwy wskaźnika lub innego kryterium końca miareczkowania). Dlatego kluczowe jest szkło, które zapewnia kontrolę objętości oraz wygodne prowadzenie reakcji.
Zestaw oznaczony jako "1, 3, 4" odpowiada kompletowi typowemu dla miareczkowania: zawiera element do precyzyjnego dozowania titranta, element do dokładnego odmierzenia objętości próbki oraz naczynie, w którym prowadzi się reakcję i miesza zawartość. Taki dobór minimalizuje błąd objętościowy i ułatwia obserwację punktu końcowego.
Zestawy zawierające "2" są nieprawidłowe, ponieważ sprzęt z rysunku 2 nie jest wymagany do samej czynności miareczkowania CO2 (nie poprawia dokładności kluczowych etapów: odmierzania próbki i dozowania titranta) albo pełni inną funkcję niż w analizie miareczkowej. To częsty "wabik" w zadaniach: element może być ogólnie laboratoryjny, ale niekonieczny w tej konkretnej metodzie.
- "1, 2, 3" – zawiera zbędny element (2), a brakuje jednego z elementów kluczowych dla pełnego stanowiska.
- "2, 3, 4" – również opiera się na elemencie (2), który nie stanowi podstawy zestawu do titracji, przez co zestaw jest nieadekwatny do metody.
- "1, 2, 4" – pomija jeden z podstawowych elementów miareczkowania, a dodaje (2), który nie kompensuje tego braku.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz zestaw z rysunków, odpowiedz sobie na pytanie "co musi być odmierzane i dozowane z największą dokładnością?". Sprzęt, który temu nie służy, zwykle jest dystraktorem.
