W generatorze LC (oscylatorze LC) częstotliwość drgań jest w pierwszym przybliżeniu równa częstotliwości rezonansowej obwodu rezonansowego złożonego z cewki i kondensatora. Stosuje się zależność:
f = 1/(2π√(LC)), gdzie L jest w henrach [H], C w faradach [F], a f w hercach [Hz].
Krok 1: przeliczenie jednostek do SI
- 1 mH = 10-3 H, więc L = 1·10-3 H.
- 10 µF = 10·10-6 F = 10-5 F, więc C = 1·10-5 F.
Krok 2: obliczenie wyrażenia pod pierwiastkiem
- LC = (10-3)·(10-5) = 10-8.
- √(LC) = √(10-8) = 10-4.
Krok 3: podstawienie do wzoru
- Mianownik: 2π·10-4 ≈ 6,283·10-4 ≈ 0,0006283.
- f = 1 / 0,0006283 ≈ 1591,5 Hz.
Krok 4: zapis w kHz i zaokrąglenie
- 1591,5 Hz = 1,5915 kHz, więc po zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku: 1,6 kHz.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują? Wynik rzędu kilku kHz byłby typowy dla L w mH i C w µF. Wartość 0,6 kHz oznaczałaby znacznie większy iloczyn LC (większe L i/lub C). 35 kHz wymagałoby dużo mniejszego LC, a 1000 kHz (1 MHz) jest niezgodne ze skalą wynikającą z podanych elementów i zwykle jest skutkiem błędnego przeliczenia przedrostków lub pominięcia 2π.
W praktyce warto pamiętać, że tolerancje elementów (np. kondensatory i cewki) powodują odchyłkę częstotliwości od obliczonej, dlatego generatory LC często się stroi (dobiera C) i weryfikuje pomiarem.