W ekologii "zdolność przystosowania do zmian środowiska" w odniesieniu do czynnika abiotycznego (np. temperatury, pH) najczęściej interpretuje się jako szerokość zakresu tolerancji. Oznacza to, że organizm może funkcjonować w szerszym przedziale wartości danego parametru, zanim osiągnie strefę stresu lub warunki letalne.
W zadaniu trzeba odczytać z diagramu dwa wymiary jednocześnie:
- temperaturę – jak szeroki przedział temperatur obejmuje zaznaczony zakres dla danego organizmu,
- pH – jak szeroki przedział pH obejmuje zaznaczony zakres.
Poprawna jest odpowiedź "B", ponieważ na diagramie odpowiada ona organizmowi o największym łącznym zakresie (najszerszym "polu"/"obszarze") tolerancji względem obu czynników. Taki organizm jest bardziej eurytopowy w badanym ujęciu: znosi większe wahania i dlatego lepiej "radzi sobie" przy zmianach środowiska.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdyż odpowiadają organizmom o węższym zakresie tolerancji co najmniej jednego parametru (temperatury albo pH). To typowa sytuacja, gdy organizm może mieć dobre warunki w wąskim optimum (np. bardzo korzystne pH), ale słabo znosi odchylenia – a pytanie nie dotyczy "najlepszego optimum", tylko odporności na zmienność.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich diagramach nie skupiaj się wyłącznie na "środku" krzywej/obszaru (optymalnych warunkach), tylko porównuj rozpiętość na osiach. Gdy pytanie zawiera dwa czynniki, zawsze sprawdź oba – pominięcie jednego często prowadzi do błędnej odpowiedzi.
