Koszty w kalkulacji imprezy turystycznej dzieli się m.in. na stałe i zmienne. W ujęciu egzaminacyjnym koszt stały to taki, który (w ramach danej realizacji programu) nie zależy od liczby uczestników, bo jest ustalony ryczałtowo dla całej grupy. Typowym przykładem jest koszt przewodnika – często opłacany jako stawka za usługę dla grupy w określonym czasie (np. prowadzenie wycieczki na danym odcinku trasy).
Odpowiedź "przewodnika po Pienińskim Parku Narodowym" pasuje do definicji kosztu stałego, ponieważ przy tej samej usłudze przewodnickiej kwota nie musi rosnąć wraz z każdym dodatkowym uczestnikiem (dopiero przekroczenie limitów grupy lub zmiana warunków umowy mogłaby to zmienić).
Pozostałe propozycje są w kalkulacjach najczęściej traktowane jako koszty zmienne:
- "spływu tratwami przełomem Dunajca" – zwykle opłata jest naliczana w przeliczeniu na uczestnika lub miejsce, więc rośnie wraz z liczbą osób.
- "biletów wstępu na zaporę w Czorsztynie" – bilet jest kosztem jednostkowym na osobę (albo na wejście), więc skaluje się z wielkością grupy.
- "biletów wstępu na zamek w Niedzicy" – analogicznie, to koszt per uczestnik, a więc zmienny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pozycję typu "bilet", "wejście", "atrakcja dla uczestnika", domyślnie sprawdź, czy jest liczona od osoby (zmienna). Gdy widzisz usługę kontraktowaną "na grupę" (np. przewodnik, autokar na trasę, opłata organizacyjna), częściej będzie to koszt stały w danej kalkulacji.
