W kalkulacji imprezy turystycznej kluczowe jest rozróżnienie kosztów stałych i kosztów zmiennych. Koszt stały to taki wydatek, który nie zwiększa się przy dołączeniu kolejnego uczestnika (co najmniej w typowym, dopuszczalnym zakresie liczebności grupy). Koszt zmienny natomiast rośnie wraz z liczbą osób, bo jest naliczany "per capita" lub wymaga zwielokrotnienia świadczenia.
Odpowiedź "przewodnika po Pienińskim Parku Narodowym" jest poprawna, ponieważ usługi przewodnickie w praktyce kalkulacyjnej są często rozliczane jako ryczałt za grupę (np. stawka dzienna lub za trasę), niezależnie od tego, czy w grupie jest 18 czy 25 osób. Dopiero przekroczenie limitów organizacyjnych (np. konieczność drugiego przewodnika) mogłoby zmienić koszt, ale w standardowej kalkulacji dla jednej grupy traktuje się go jako koszt stały.
Pozostałe odpowiedzi opisują typowe koszty zmienne:
- "spływu tratwami przełomem Dunajca" – koszt zwykle zależy od liczby uczestników. Dla większej grupy potrzeba większej liczby miejsc/świadczeń (np. więcej tratw lub rozliczenie biletowane), więc koszt rośnie wraz z frekwencją.
- "biletów wstępu na zaporę w Czorsztynie" – bilety są z natury naliczane na osobę, więc całkowity koszt = cena biletu × liczba osób.
- "biletów wstępu na zamek w Niedzicy" – analogicznie, jest to koszt per capita, a więc zmienny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wydatek można zapisać jako "stawka × liczba uczestników", to niemal zawsze jest kosztem zmiennym. Jeśli jest to ryczałt za obsługę grupy (np. przewodnik, wynajem autokaru na kurs), traktuje się go jako koszt stały imprezy.