Kosztorys wskaźnikowy jest stosowany wtedy, gdy potrzebne jest orientacyjne oszacowanie kosztów robót lub całej inwestycji, a zakres danych wejściowych jest ograniczony (np. na wczesnym etapie przygotowania przedsięwzięcia). Jego istotą jest wykorzystanie wskaźników kosztów lub uśrednionych kosztów jednostkowych (np. odniesionych do powierzchni, kubatury, odcinka, elementu obiektu).
Takie podejście nie wymaga pełnego, szczegółowego rozbicia robót na pozycje z dokładnym wyliczeniem nakładów materiałów, robocizny i pracy sprzętu. Z tego powodu właściwą odpowiedzią jest "uproszczoną" – metoda uproszczona odpowiada charakterowi kosztorysu wskaźnikowego: ma być szybko sporządzalny i przydatny do wstępnych decyzji (porównanie wariantów, weryfikacja budżetu, ocena opłacalności).
Odpowiedź "szczegółową" nie pasuje, ponieważ metoda szczegółowa jest związana z kalkulacją opartą na dokładnym przedmiarze robót i szczegółowych danych o nakładach oraz cenach jednostkowych. To narzędzie do precyzyjnego kosztorysu, a nie do wskaźnikowego oszacowania.
Odpowiedzi "całkowitą" i "globalną" są mylące, bo nie wskazują typowej, rozróżnianej w dydaktyce kosztorysowania metody sporządzenia kosztorysu wskaźnikowego. Mogą kojarzyć się z poziomem agregacji (np. ujęcie całości inwestycji), ale nie opisują sposobu kalkulacji charakterystycznego dla kosztorysu wskaźnikowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się słowo "wskaźnikowy", szukaj odpowiedzi odwołującej się do uśrednień, wskaźników i szybkiego szacowania, czyli do metody uproszczonej, a nie do podejścia wymagającego pełnego zestawienia pozycji i nakładów.
