W rozkroju nakładu kluczowe jest dopasowanie rodzaju krajarki do geometrii konturu elementów. Gdy w elementach konstrukcyjnych występują jednocześnie naroża (zmiana kierunku pod ostrym kątem) i zaokrąglenia (łuki), narzędzie powinno umożliwiać stabilne i precyzyjne prowadzenie cięcia po wyznaczonym rysunku.
Odpowiedź "Okrągłym." jest uzasadniona tym, że nóż okrągły (tarczowy) w praktyce krojowni jest mniej korzystny do dokładnego odtwarzania złożonych kształtów na nakładzie. Tarcza ma ograniczenia w wykonywaniu ciasnych zmian kierunku i wchodzeniu w naroża bez ryzyka "podcinania" lub odchylenia od linii. Dlatego przy elementach z wieloma łukami i narożami częściej wybiera się rozwiązania dające większą swobodę prowadzenia cięcia.
Odpowiedź "Pionowym." jest niepoprawna, ponieważ krajarki z nożem pionowym są typowo stosowane do rozkroju nakładów i pozwalają na dokładniejsze prowadzenie ostrza po konturze, w tym po krzywiznach i przy zmianach kierunku, o ile zachowana jest prawidłowa technika prowadzenia i stabilizacja nakładu.
Odpowiedź "Taśmowym." jest niepoprawna, bo krajarki taśmowe są kojarzone z precyzyjnym wycinaniem kształtów (zwłaszcza przy elementach trudniejszych), a ciągła taśma tnąca może ułatwiać prowadzenie po skomplikowanych liniach w porównaniu z nożem tarczowym.
Odpowiedź "Wielokątnym." jest niepoprawna, ponieważ w typowej terminologii krojowni w Polsce częściej rozróżnia się noże: pionowe, taśmowe oraz tarczowe/okrągłe. Jeśli w pytaniu "wielokątny" ma oznaczać inne rozwiązanie, to i tak nie wynika z tego, by było ono mniej przydatne do naroży i zaokrągleń niż nóż okrągły. Na egzaminie warto kojarzyć: im bardziej skomplikowany kontur, tym większe znaczenie ma możliwość precyzyjnego manewrowania ostrzem i kontrola toru cięcia.
