Po ułożeniu szablonów na górnej warstwie nakładu krojczy wykonuje kontrolę kompletności układu: sprawdza, czy przygotowano wszystkie elementy, które muszą zostać wykrojone dla danego wyrobu (oraz czy nie ma elementów zbędnych).
Do takiej kontroli właściwe jest zestawienie konstrukcyjnych części składowych, ponieważ jest to dokument konstrukcyjny wskazujący jakie elementy wchodzą w skład wyrobu (np. przód, tył, rękaw, kołnierz, odszycia, kieszenie – zależnie od modelu) i w jakiej liczbie występują jako części składowe konstrukcji. Porównanie liczby ułożonych szablonów z tym zestawieniem pozwala szybko wykryć pominięcie któregoś elementu jeszcze przed krojeniem, co ogranicza straty materiału i przestoje.
Pozostałe propozycje nie są właściwe dla takiej czynności:
- "tabelą wymiarów elementów konstrukcyjnych" – tabela wymiarów służy do weryfikacji rozmiaru i miar, a nie do sprawdzania, czy wszystkie części zostały ujęte w układzie. Nawet poprawne wymiary nie gwarantują kompletności zestawu elementów.
- "wymaganiami technicznymi wyrobu" – wymagania techniczne opisują cechy jakościowe, materiały, dopuszczalne odchyłki czy sposób wykonania, ale nie stanowią listy elementów do liczenia podczas układania szablonów.
- "opisem obróbki technologicznej" – opis technologiczny dotyczy kolejności operacji szycia/wykańczania. Może wskazywać, jak łączyć elementy, lecz nie jest podstawowym dokumentem do kontroli liczby szablonów w układzie kroju.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "liczba elementów/szablonów" i etap przed krojeniem, myśl o dokumencie typu "lista/zestawienie części", bo celem jest kompletność, a nie wymiary ani technologia.
